Koperen Passer TienenClub V-9 |
|||||
 |
|||||
|
AfscheidVictor Boeckaerts Tienen, 5 mei 1946 Verwacht het onverwachte... Na maanden met ups en downs, hoop en terugval werd het einde toch onafwendbaar. De strijd kan niet eeuwig blijven duren en eens buigt dan toch het hoofd, niet in aanvaarden, maar in weemoed om wat ooit eens was. Van bij het ontstaan van onze Koperen Passer was Victor er al bij en zelden nadien ontbrak hij op de deelnemerslijst van een activiteit. Hij kon er om lachen als we hem plaagden dat we pas konden vertrekken wanneer Victor de bus opstapte. Nieuwsgierig en geïnteresseerd als hij was, “hoorde” je hem bijna luisteren naar de uitleg van een gids en als je hem dan stilletjes naar voren zag schuiven, dan wist je: “Victor wil er het fijne van weten!” Hij voelde zich nauw betrokken bij de handel en wandel van onze club. Ooit verraste hij me zelfs ter gelegenheid van een uitstap naar A’dam met een gedichtje over... “amsterdammertjes” of zelfs voor de aanzet van een clublied draaide hij zijn hand niet om! En nog niet zo lang geleden kwam hij met een voorstel om voor zijn collega-passers een lezing te houden over zijn stokpaardje (één van!): Einsteins relativiteitstheorie, toch geen lachertje! Ik ben zelf geen “wetenschapper”, maar ik had hem wel graag eens bezig gezien en gehoord. Helaas!... Hij was geen man van groot vertoon, maar in gesprek met een gids, een collega-passer of in een toevallige ontmoeting met een vriend of ex-collega uit het onderwijs, dan bleek zijn rijke culturele bagage, vergaard in uren studie en lectuur of resultaat van de vele buitenlandse reizen die hij samen met zijn gezin ondernam.En altijd even rustig, met die zachte glimlach op de lippen, deelde hij dan zonder opdringerigheid zijn enthousiaste verhaal. Hij was een fijn mens... In de voetsporen van zijn vader was ook hij een gewaardeerde aanwezigheid in het politiek bestel van zijn Tienen en ook nu nog, na al die jaren “met pensioen”, bleef hij op de hoogte van het reilen en zeilen daar, volgde hij alles nog van nabij en kon je altijd rekenen op zijn scherpe kijk op feiten en anekdoten daarvan. Van een toevallige ontmoeting met een oud-leerling of een ex-collega uit zijn tijd als leraar aan het K.A.T. of directeur van het avondonderwijs Piso tijdens een van zijn vele wandelingen door de stad, kon hij intens genieten van de vele herinneringen die samen opgediept werden uit “de tijd van toen”. Familieman bij uitstek straalden zijn ogen als hij over zijn kinderen en vooral zijn kleinkinderen kon vertellen, over hun kinderstreken, maar vooral over hun vorderingen op school die hij van dichtbij opvolgde. Die leraar in hem!... Als ik hem tijdens de vakanties ontmoette in zijn geliefde Nieuwpoort, wist hij daar alles over te vertellen en genoot hij van zijn lange wandelingen in een van de natuurgebieden in de duinen. In juni laatstleden tekende hij nog present op ons eindeseizoensdiner in Berkenhof Diest, loste nog dapper de quizvragen op en genoot van de getrukeerde fotoreportage waarin ook hij figureerde. In augustus nog betaalde hij zijn lidgeld voor het nieuwe seizoen, want het geloof in de toekomst bleef groot. Alhoewel... Lieve Victor, je hebt veel en lang geleden en zoals de dichter ook al wist: “Als d’avond valt, is ‘t rustenstijd.” Doe dat nu maar, in onze herinneringen zullen wij je met ons meedragen. En aan hen die achterblijven en de leegte in hun midden proberen op te vullen, bieden wij onze oprechte deelneming aan en hopen, hopen dat zij troost en sterkte vinden bij elkaar. Victor, jij bent nu aan die verre, vreemde reis begonnen waarvan niemand ooit nog weerkeerde, maar de herinneringen aan de tijd die je bij ons was, zijn ankers en van blijvende waarde voor altijd, want je betekende iemand en je hebt met Bram Vermeulen “een steen verlegd in een rivier op aarde zodat het waterer nu anders loopt dan voorheen.” Op de website van de begrafenisondernemer vind ik nog altijd deze mooie gevleugelde woorden: “Als je aan mij denkt, dan ben ik er nog.” Wat kunnen we dan nog beter proberen om je nog een beetje in ons midden te houden? Rust zacht nu en bedankt voor wie je was en ook voor altijd blijven zal. In naam van al je vrienden van de Koperen Passer mocht ik dit “In Memoriam” aan je opdragen op 1 oktober 2025. Pierre
|
|
|||
