Koperen Passer Tienen

Club V-9

Afscheid

Alfred D'or

Walsbets, 20 mei 1944
Tienen, 17 december 2025

Alweer...
Nauwelijks zijn we ervan bekomen dat we afscheid moesten nemen van Victor, of opnieuw krijgen we het noodlot op bezoek: ALFRED D’OR, ons lid van het eerste uur en ook lid van ons bestuur, werd brutaal uit ons midden gehaald.

Wie vertaalt hier de ontsteltenis bij dit bericht?
Waren er voortekens voorspelbaar? Neen, want even ontelbaar als de onderzoeken die hem, zoals hij het zelf al lachend verwoordde, bijna letterlijk binnenstebuiten keerden, even positief klonken alle medische berichten achteraf. Of?...

Onlangs, bij onze uitstap naar Leuven, waaraan hij zo graag had deelgenomen en waarvoor hij ook al had ingetekend, stond hij me ’s morgens vroeg aan de bus al op te wachten: “Pierre, jammer, maar ik kan toch niet mee, want ik moet me klaarmaken voor een klein onderzoek in Leuven, een formaliteit zeggen ze!” Of?...
Was er meer aan de hand? Vragen en antwoorden voor de eeuwigheid. Behalve voor wie hem regelmatig ontmoette...

Fred, je laatste mail aan mij, zoals zo vaak met je typische humor doorspekt,en waarin je nog vol enthousiasme je deelname aan het bestuur opnieuw bevestigde, verdwijnt nu in de archieven. Jou zelf echter klasseren we in ons hart bij de vele clubgenoten die je al voorgingen, en bij Victor, met wie je zulke diepgaande gesprekken kon voeren over Quantum en andere theorieën, die simpele geesten maar moeilijk beroeren kunnen.

Je was de trotse echtgenoot, die samen met je Jeannine die schitterende kerstbomen tevoorschijn toverde die ieder jaar opnieuwje huiskamers versierden, bomen waarvan zelfs gerenommeerde vaktijdschriften reportages kwamen maken en waarvan ook de vele vrienden mochten genieten die dan ook nog eens als koningen werden ontvangen.

Je was de trotse vader die voor zijn zoon, van Maastricht tot Zuid-Afrika, tijd noch moeite spaarde om hem een mooie toekomst te helpen uitbouwen.
Je was de ervaren gids, voor IBM en vele andere bedrijven wereldwijd, vaak niet van de minste, die je met je enorme informaticakennis ging ondersteunen en begeleiden.

Je was de noeste tuinman, fier op het vele werk dat resulteerde in een prachtige, en vooral rustgevende omkadering van wat eens het ouderlijk huis was. Het plekje, vanwaar je op zomerse avonden samen met je vrouw, bij een glaasje wijn en jouw onafscheidelijke cola, van de ondergaande zon kon genieten, zal nu echter voor altijd leeg blijven.

Je maakte deel uit van het bestuur van onze Koperen Passer en toonde je tevens ook het trouwe clublid, dat bij elke kans van iedere uitstap mee genieten kwam.

Terwijl nu echter in de donkerste dagen van het jaar, waarop de wereld daarbuiten zich klaarmaakt om met veel licht en glitter en feestgedruis aan deze tijd te ontsnappen, terwijl de kerstbomen in je huiskamer-ondanks alles - toch zachtjes blijven flonkeren en hun warmte, licht en vreugde blijven verspreiden, juist nú heb jij ons verlaten en moeten we afscheid van je nemen. We doen dat echter niet zonder onze warme en oprechte deelneming te betuigen en veel, héél veel sterkte te wensen aan je naasten, je echtgenote, je zoon, je kleinkinderen die nu door dit enorme verlies verweesd achterblijven, -nog- niet goed beseffend wat hen overkomen is. Dat zij kunnen verderleven in het besef dat ook tijd tijd nodig heeft en trots kunnen en mogen zijn op een echtgenoot, vader en opa als Fred.

Je was de som van zoveel, Fred, maar boven alles was je iemand om blij mee te zijn... Door welke onbekende verten je nu ook dwalen mag, weet dat wel je lichaam ons werd ontnomen, maar je geest en wie en wat je was ons voor de rest van onze dagen zal blijven vergezellen en we je naam zullen blijven noemen als bewijs dat je ooit een van de onzen was.

Rust zacht nu, lieve Vriend.
In naam van al je clubkameraden,